Narkozun Etkisi Vücuttan Kaç Günde Çıkar?
Bir Başlangıç: Kayseri’de, Yalnız Bir Oda
Her şey bir sabah, bir hastane odasında başladı. Saat sabahın dördüydü, Kayseri’nin soğuk havası odamın penceresinden süzülen ince bir ışıkla karışıyordu. Bir süre önce bir ameliyat geçirmiştim ve etrafımda kimse yoktu. Gözlerim yarı açık, kafamda bir ağırlık hissiyle uyanmıştım. Her şey bulanıktı. Hafif bir baş dönmesi, vücudumun her yerine yerleşen o tanıdık uyuşukluk. Narkozun etkisiydi, bunu biliyordum. Ama bir yandan da, kendimi biraz kaybolmuş hissediyordum. Narkozun etkisi ne kadar sürecekti? Vücudumdan tamamen ne zaman çıkacaktı? İşte bu sorular kafamı kurcalıyordu.
—
Birinci Gün: Uyanış
İlk başta, her şey bulanık. Gözlerimi araladığımda, hastane odasının soğukluğunun ve loş ışığının etkisiyle dünya bir hal almış gibiydi. Vücudumun uyuşukluğu, hislerimin sanki başka bir evrende olmamı sağlıyordu. Kendimi, her hareketimde bir adım daha uzaklaşmış gibi hissediyordum. Hangi duygularım gerçekti, hangileri narkozun bir yan etkisiydi, bilemiyordum. Hissettiğim ilk şey bir boşluktu; bir türlü tamamlanamayan bir boşluk. İnsanın bedeninin ne kadar çaresiz olduğunu düşünmeden edemiyordum. Her şey ne kadar zor ve karışıktı.
Sağlık ekibi bir süre sonra içeri girdi. Yavaşça bir şeyler söylediler ama sesleri sanki biraz uzaklaşıyordu. “Birkaç gün içinde toparlanacaksın,” dedi hemşire. Bu, kulağa umut verici gelmişti ama ne kadar gerçekti? Narkozun etkisi vücudumdan ne zaman tamamen çıkacaktı? Bu soruyu aklımdan atamamıştım.
—
İkinci Gün: Gözlerim Açılıyor
İkinci gün, hala narkozun etkisindeydim ama biraz daha berraklaşmıştım. O kadar uzun zaman sonra biraz daha net düşünmeye başlamıştım. Yavaşça hareket etmeye çalıştım ama hâlâ vücudum sanki başka bir yerden yönetiliyormuş gibi hissediyordu. Adımlarım hâlâ ağır ve dikkatliydi. Başım dönüyordu, sanki her şey sarmal bir hal almıştı. Ama bu sefer bir şey fark ettim. Hızla farkına vardım ki; bu his aslında bir değişimin başlangıcıydı. Narkozun etkisi, beni izlerken, ben de ona karşı direnmeyi öğreniyordum.
Bir süre sonra, hastanenin mutfağından gelen yemek kokuları, normalde hiç dikkatimi çekmeyecek kadar basit şeyler, şu an bana bir anlam ifade ediyordu. Ne kadar önemli ve canlıymış meğerse her şey. İçimden bir umut dalgası geçti. O an, narkozun etkisinden sıyrılmak için başlamak gerekiyordu.
—
Üçüncü Gün: Bir Adım Daha
Üçüncü gün, sonunda biraz daha canlı hissetmeye başladım. Gözlerim neredeyse tamamen açılmıştı. Ama hala vücudumun kontrolünü elime geçirememiştim. O sabah, tuhaf bir şekilde, annemin beni ziyarete gelmesini bekliyordum. Gözlerimle pencereye bakarken, Kayseri’nin gri gökyüzünü izliyor, bir yandan da narkozun etkisinden bir adım daha sıyrılmayı bekliyordum. Her şeyin kendine ait bir zamanı olduğunu düşünmek bile rahatlatıcıydı. Ama narkozun etkisi, hiç de hafife alınacak bir şey değildi. Gerçekten de, vücudumdan tamamen çıkması birkaç günü bulmuştu.
Gözlerimle annemin girmesini beklerken, ne kadar güçlü bir bağ kurduğumu fark ettim. Ameliyat sonrası o ince çizgiyi, insanın gerçekten kim olduğunu sorgulamadan edemediği zamanları, anımsadım. Gözlerimden düşen birkaç damla yaş, narkozun etkisiyle hissettiklerimle karıştı.
—
Dördüncü Gün: Bedenimi Tanımak
Narkozun etkisi hâlâ tamamen geçmemişti ama vücudumu biraz daha tanımaya başlamıştım. Hareketlerim daha kontrol edilebilir, düşüncelerim daha netti. Ancak her şeyin yavaş ilerlediğini fark ettim. İçimdeki bu karışıklığı tam anlamıyla çözebilmek için her şeyin geçmesini beklemek gerekmişti. Bedenim, her bir sinir uçlarıyla beni yeniden tanımaya başlamıştı. Sanki her an biraz daha kendime dönüyordum.
Duygularım da bir yandan değişiyordu. O sakinlik, bir süre sonra kaybolmuş, yerini merak ve biraz da korkuya bırakmıştı. Korku değil, ama bir çeşit “yeni başlangıç” korkusu. Geçirdiğim ameliyat ve narkozun vücudumda bıraktığı etkiler, her şeyin ne kadar değerli olduğunu fark ettirmişti. Zihnimdeki bulutlar dağılmaya, her şey daha belirgin hale gelmeye başlamıştı.
—
Beşinci Gün: Yeniden Başlangıç
Narkozun etkisi, beşinci günde neredeyse tamamen kaybolmuştu. Vücudum tekrar kendi ritmine dönüyordu. Ama o önceki karışıklık, boşluk, kaybolmuşluk hissi hâlâ beni terk etmiyordu. Her şey bir anda netleşmişti ama bir eksiklik vardı, o eksiklik hâlâ vardı. Belki de ben sadece vücudumun alıştığı eski halime dönmeye çalışıyordum.
O sabah, hastaneden çıkıp Kayseri’nin sokaklarında yürürken, birden her şeyin tekrar daha anlamlı olduğunu fark ettim. Şehir, alışılmadık şekilde büyük, ama aynı zamanda tanıdık görünüyordu. İnsanlar, her şey… Ama ben, içimdeki o kaybolmuş hisle biraz daha güçlü hissediyordum. Bedenim, yaşadığım her anı, her duyguyu anlamaya başlamıştı. Zihnim ve bedenim, her geçen gün daha uyumlu bir şekilde çalışıyordu.
—
Sonuç: Narkozun Gerçek Etkisi
Narkozun vücuttan tamamen çıkması yaklaşık 4-5 gün sürmüştü. Ama ondan sonra gelen süreç, aslında bambaşkaydı. Narkoz, vücudumda sadece fiziksel bir etkiden çok, zihinsel bir süreci başlatmıştı. Bedenim yeniden kendi yolunu bulmaya başladığında, ben de içsel bir uyanış yaşamıştım. İnsan vücudu ne kadar güçlüyse, duygular da bir o kadar güçlüydü. Narkozun etkisi geçti, ama bana kattığı şeyler bir süre daha hissedildi. Belki de iyileşmenin gerçek süreci, ruhsal bir yenilenmeydi.
Kayseri’nin soğuk havasında yürürken, içimde beliren umutla, vücudumun gerçekten ne kadar güçlü olduğunu fark ettim. Narkozun etkisi geçmişti, ama gerçek iyileşme yeni başlıyordu.